En toen was het ineens zover… de vakantie was voorbij.
Twee maanden lang mochten de wekker, schooluren en strakke ochtendplanning even aan de kant. Geen gehaast, geen brooddozen die op tijd klaar moesten zijn, geen huiswerk, hobby's en bedtijd die allemaal netjes op elkaar moesten aansluiten.
Gewoon vakantie.
Rustig wakker worden, wat later ontbijten en vooral: leven zonder constant naar de klok te kijken.
Maar aan alle mooie dingen komt een einde… en dus ook aan onze zomervakantie.
Eerst nog even rustig wakker worden
Op de eerste schooldag stond ik zelf om 6.30 uur op.
Niet omdat iemand mij nodig had, maar omdat ik mezelf eerst even een rustige reset wilde gunnen. Even alleen zijn, genieten van mijn ochtendkoffietje en rustig wakker worden voordat de rest van het huis zou ontwaken.
Om 7.15 uur was het dan tijd om Fae en Lucas wakker te maken.
En natuurlijk…
sliepen ze nog heerlijk vast. 😂
Logisch ook. De dag ervoor lagen ze nog minstens tot 8 uur te slapen. Hun lichaam had duidelijk nog geen boodschap aan het feit dat mama vond dat het schoolritme weer mocht beginnen.
Toch kwamen ze uiteindelijk wakker en wonder boven wonder verliep die eerste ochtend eigenlijk supergoed.
Ze deden alles wat ik vroeg.
Ze aten goed.
Ze werkten goed mee.
Ze vroegen niet achter de tv of tablet.
Ze wilden zich klaarmaken.
En ze waren zelfs lief tegen elkaar.
Ik dacht serieus:
“Amai… misschien wordt dit een heel gemakkelijk schooljaar.”
Achteraf gezien moet ik daar toch even bij zeggen:
Dit was alleen de eerste dag hé. 😂
Want vanaf dag twee waren we weer helemaal terug bij onze vertrouwde ochtendroutine.
Terug naar school
Eigenlijk hadden Fae en Lucas de avond ervoor niet eens zoveel nagedacht over het feit dat het de volgende dag school was.
De dag was uiteindelijk zo druk geweest dat ze gewoon met andere dingen bezig waren.
Maar ze hadden er allebei wel zin in.
Vooral omdat ze hun vriendjes zo gemist hadden.
Bij Lucas zat er alleen wel wat spanning onder.
Hij vond het spannend om naar een nieuwe juf te gaan en te ontdekken welke kindjes er allemaal bij hem in de klas zouden zitten. Vorig jaar waren er een paar kindjes die niet altijd even lief waren geweest en hem zelfs pijn hadden gedaan.
Daardoor was hij toch wat bang dat het opnieuw zou gebeuren.
Gelukkig was de juf voor ons niet helemaal onbekend.
Fae had haar maar liefst vijf jaar geleden gehad, toen zij in de derde kleuterklas zat.
Dat is natuurlijk al een hele tijd geleden, maar Fae wist nog goed dat ze haar een hele leuke juf vond.
En daar kwam onze grote zus meteen goed van pas.
Ze kon haar kleine broer vertellen dat de juf lief was en dat hij zich niet zo'n zorgen hoefde te maken.
Een echte grote zus. ❤️
Soms heb je als kleine broer gewoon iemand nodig die zegt:
“Het komt wel goed.”
En blijkbaar werkte dat bij Lucas toch een beetje.
Het afscheid aan school
Ook het afzetten verliep eigenlijk heel vlot.
Ze zagen allebei meteen een vriendje en voor ik het wist waren ze alweer onderweg naar binnen.
Met Lucas moest ik nog even mee voor zijn boekentas, maar Fae was eigenlijk gewoon vertrokken.
En net toen ik terug naar buiten wilde gaan, kwam ze nog snel terug om mij een knuffel te geven.
Zo'n klein momentje…
Maar als mama smelt je daar toch even van.
Lucas ging ondertussen ook flink zijn klas binnen.
En daar stond ik dan.
Een beetje opgelucht.
Een beetje blij.
En eerlijk?
Ook gewoon met het gevoel:
“YESSSS, eindelijk terug school!” 😂
Na twee maanden de kinderen thuis gehad te hebben, had ik ook wel even nood aan een momentje voor mezelf.
Maar eenmaal ik thuis kwam, was het toch wel heel stil.
En leeg.
Want dat is het gekke aan mama zijn.
Je kunt tegelijkertijd denken:
“Heerlijk, even rust!”
en vijf minuten later:
“Wanneer zijn ze eigenlijk terug thuis?”
Want hoe fijn het ook is om even tijd voor jezelf te hebben, je mist ze natuurlijk ook gewoon meteen.
En dan zie je die turn zak…
Ik denk dat dit zo'n typisch mama-moment is waar heel veel ouders zich in herkennen.
Je komt thuis van school…
Je zet je tas neer…
En dan zie je ineens iets hangen.
De turn zak van Fae.
Oeps.
Die moest mee naar school.
Gelukkig hadden ze de eerste dag geen turnen.
Oef. 😂
Maar dit soort dingen gaan hier waarschijnlijk nog heel vaak gebeuren.
Zoals Fae die haar drinkfles uit haar boekentas haalt omdat ze dorst heeft, ervan drinkt en hem vervolgens vergeet terug in haar boekentas te steken.
En natuurlijk kom je daar pas achter wanneer je hem nodig hebt.
Het hoort er allemaal bij zeker?
En eerlijk gezegd zijn het achteraf vaak net die kleine dingen waar je om kunt lachen.
Dag twee… daar zijn ze weer
Op de tweede schooldag waren we weer helemaal terug bij onze normale ochtendroutine.
Of beter gezegd:
onze normale ochtendchaos.
“Nee.”
“Ik wil nog even.”
“Ik ben moe.”
“Ik wil tv kijken.”
“Ik wil mij niet aankleden.”
“Ik ben nog niet klaar.”
En vooral:
waarom duurt eten ineens drie keer zo lang als je ergens op tijd moet zijn?
De eerste dag hadden ze voorbeeldig meegewerkt.
Dag twee dacht hun lichaam blijkbaar:
“Dat was leuk voor één dag, mama.”
Ook ik moest weer even mijn routine terugvinden.
Tijdens de zomer sta je nu eenmaal niet iedere dag op hetzelfde uur op. De ene dag wat vroeger, de andere dag wat later.
Nu moet de wekker weer.
Ik probeer daarom mijn wekker opnieuw rond 6 uur te zetten, zodat ik vóór de kinderen wakker worden mijn oefeningen kan doen, even op de loopband kan staan en mijn trilplaat kan gebruiken.
Dat lukt nog niet elke dag.
En daar moet ik mezelf eerlijk gezegd ook wat meer voor pushen.
Want het is heel gemakkelijk om 's morgens te denken:
“Ik ben moe, ik doe het morgen wel.”
Maar ik weet ook dat ik mij achteraf beter voel wanneer ik het wel gedaan heb.
Dus niet alleen de kinderen moeten opnieuw in hun ritme komen.
Mama ook.
Fae is helemaal blij
Bij Fae merkte ik eigenlijk meteen dat ze goed in haar vel zat.
Ze kwam na school blij thuis en had altijd wel verhalen te vertellen.
Ze was enthousiast over haar nieuwe klas en zei zelfs meerdere keren:
“Amai mama, wij mogen kei veel knutselen in de klas!”
Ze zat in het vierde leerjaar en blijkbaar was dat in haar hoofd één groot knutselfeest.
Ik zei nog:
“Wacht maar… dat blijft niet duren.” 😂
Maar Fae dacht duidelijk dat ik overdreef.
Tot dag drie.
Toen kwam ze thuis met huiswerk.
Ze keek naar mij en zei:
“Mama, waarom heb je altijd gelijk?”
Ik zei natuurlijk:
“Omdat ik jouw mama ben.”
En toen kwam ze ineens met:
“Dus ik later ook dan?”
Tja…
Daar had ik eigenlijk niets meer tegenin te brengen.
Maar het mooiste aan Fae deze week…
Dat was niet eens haar leuke verhalen of haar knutselenthousiasme.
Het was haar huiswerk.
Wanneer ik haar bezig zie, besef ik soms ineens hoeveel ze eigenlijk gegroeid is.
Vorig jaar moest ik nog bij haar aan tafel zitten terwijl ze haar huiswerk maakte.
Nu is het al voldoende dat ik gewoon in de keuken ben terwijl ik ondertussen het eten maak.
Ze heeft steeds minder hulp nodig.
En dat maakt mij ongelooflijk trots.
Want ik weet ook hoe hard ze soms moet werken voor bepaalde dingen.
Fae heeft ADHD en is daarnaast heel emotioneel en gevoelig. Ze heeft veel aandacht en liefde nodig en sommige dingen vragen bij haar net wat meer energie en begeleiding.
Daarom ontroert het mij zo hard wanneer ik haar zie groeien.
Wanneer ik zie dat ze iets steeds meer zelf kan.
Wanneer ik merk dat ze mij minder nodig heeft.
Dan ben ik natuurlijk supertrots…
maar ergens denk ik ook:
“Waar is mijn kleine meisje ineens gebleven?” 🥹
Want ze wordt echt groot.
Veel te snel.
Lucas heeft wat meer tijd nodig
Bij Lucas was de eerste schoolweek wat anders.
Hij was vooral heel moe.
En wanneer Lucas moe is, is hij niet altijd even blij.
Hij mist mama veel.
En ook 's avonds heeft hij mij extra nodig.
Hij kan soms zelfs moeilijk in slaap vallen als ik niet boven ben.
Op de één of andere manier weet dat kind gewoon dat ik niet boven ben.
Ik kan beneden muisstil zitten en toch lijkt hij het te voelen.😂
“Mama?”
En daar ga je weer.
Want hoe moe je zelf ook bent, als je kind jou nodig heeft, ga je natuurlijk.
De zorgen rond de andere kindjes speelden bij hem ook nog wat mee.
We praten daar thuis veel over.
Ik probeer hem ook uit te leggen dat het niet altijd zo simpel is als:
“Hij deed iets, dus ik deed iets terug.”
Ik zeg hem regelmatig dat hij zelf ook wel eens een kleine deugniet is.
Als een kindje eerst iets doet, betekent dat niet dat Lucas iets terug moet doen.
En als hij iets terugdoet, zijn ze uiteindelijk allebei fout.
Beter niets terugdoen en naar de juf gaan.
Dat proberen we hem mee te geven.
Maar goed…
Hij is vijf.
Dus soms is dat natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan. 😂
En dan kwam het moment van de jas…
Dit was toch één van mijn favoriete momenten van de week.
Heel de zomer wilde Lucas zijn jas niet zelf dichtdoen. Allee vorig schooljaar ook niet ze.
Hij was namelijk nog een geeltje.
Mama moest helpen.
Maar op de tweede schooldag wilde ik zijn jas dichtdoen en zei hij:
“Mama nee, ik kan dit nu zelf. Want ik ben een blauwtje nu.”😂
Blijkbaar gebeurt er tijdens één nacht slapen toch heel veel.
Van geeltje naar blauwtje.
En ineens kon hij zelf zijn jas dichtdoen.
Kijk.
Dat noemen we dan weer groeien.
En dan komen de hobby's er nog bij…
Alsof terug naar school gaan nog niet genoeg was, kwamen ook de hobby's en wedstrijden weer volop terug.
Lucas heeft op maandag, woensdag en zaterdag voetbal en Fae op woensdag, vrijdag en zaterdag hockey.
Dus voor we het goed en wel beseften, zat onze agenda alweer helemaal vol.
School.
Huiswerk.
Brooddozen.
Boekentassen.
Sportzakken.
Voetbal.
Hockey.
Wedstrijden.
Eten.
Douchen.
Bedtijd.
En ergens tussendoor probeer je als mama ook nog eens een koffie warm te drinken.
Lucas heeft na school gelukkig altijd eerst een rustmomentje op de zetel.
Hij komt thuis en ploft lekker neer terwijl ik het eten klaarmaak.
En soms ga ik er gewoon bij liggen.
Mijn hoofd op zen schoot.
Even knuffelen.
Even niets moeten.
Geen planning.
Geen “schiet eens op”.
Geen “heb je dat al gedaan?”
Gewoon samen.
En die momenten vind ik heerlijk.
Ze geven mij zo'n warm gevoel.
Want uiteindelijk zijn het vaak niet de grote uitstappen of bijzondere dagen die je onthoudt.
Het zijn die kleine momenten.
Een kind dat tegen je aan kruipt.
Een knuffel.
Een hoofdje op je schoot.
Even samen lachen.
Gewoon thuis.
Vrijdag voelde ik het wel…
Tegen vrijdag begon ik toch wel te voelen dat de vakantie écht voorbij was.
Niet alleen de kinderen moesten opnieuw wennen.
Ik ook.
Na een rustige zomer waarin de dagen wat meer vanzelf mochten verlopen, stond ineens alles weer op een bepaald uur.
Opstaan.
Ontbijten.
School.
Huiswerk.
Eten moet op tijd klaar zijn.
Want er is een hobby.
En daarna moet er op tijd gedoucht worden.
Want morgen moet iedereen weer op tijd uit bed.
En ondertussen loopt het huishouden natuurlijk gewoon door.
Ik voelde mezelf vrijdag dan ook wel een beetje moe.
Niet alleen lichamelijk.
Maar gewoon in mijn hoofd.
Omdat alles weer tegelijk begonnen was.
En eigenlijk was de week nog niet eens voorbij.
Want zaterdag stonden er alweer wedstrijden op de planning.
Hockey voor Fae. en voetbal voor Lucas.
Dus van echt rustig inkomen was nog niet bepaald sprake.
Zondag… even ademhalen
En toen kwam zondag.
Eindelijk.
Een dag waarop we even weer tot rust konden komen.
Alhoewel…
Bij mij werkte dat blijkbaar een beetje anders. 😂
Ik kreeg ineens een energie boost en dacht:
“Oké, vandaag ga ik alles eens aanpakken.”
De dieren kregen weer extra aandacht.
Alles werd nog eens goed proper gezet.
Ik deed wat in het huishouden.
En ik maakte mijn planning voor de week die eraan kwam.
En eigenlijk voelde dat heerlijk.
Alles weer een beetje op orde.
De dieren verzorgd.
Het huis proper.
De planning gemaakt.
En vooral…
het gevoel dat ik weer wist waar ik aan toe was.
Terug naar school, terug naar ons gewone leven
Als ik terugkijk op die eerste schoolweek, denk ik vooral dat het een week was van terugvinden.
De kinderen moesten hun ritme opnieuw vinden.
Ik moest mijn ritme opnieuw vinden.
We moesten allemaal weer wennen aan de wekker, de brooddozen, de boekentassen, het huiswerk en de volle agenda.
Maar tegelijk zag ik ook hoeveel mijn kinderen gegroeid zijn.
Fae die steeds zelfstandiger wordt.
Lucas die ondanks zijn onzekerheid toch flink zijn klas binnenstapt.
Een grote zus die haar kleine broer geruststelt.
Een klein mannetje dat ineens vindt dat hij groot genoeg is om zelf zijn jas dicht te doen.
Twee kinderen die elkaar soms kunnen gek maken.
Die af en toe ruzie maken.
Die allebei hun eigen kleine deugnietenstreken hebben.
Maar die elkaar ook nodig hebben.
En dan ben ik er.
Mama.
Die soms denkt:
“YES, eindelijk school!”
Maar die hen een paar uur later alweer mist.
Die haar wekker om 6 uur probeert te zetten, maar dat niet altijd haalt.
Die soms de turn zak vergeet.
Die 's morgens nog snel brood moet gaan halen omdat ze het vergat uit de vriezer te halen.
En die zelfs al eens op school aankomt met haar pantoffels nog aan.
Perfect zijn we hier absoluut niet.
Maar misschien hoeft dat ook helemaal niet.
Want tussen de chaos, de vermoeidheid, de sporttassen, het huiswerk, de vergeten drinkflessen en de drukke agenda zitten de mooiste momenten.
Een knuffel.
Een grappige uitspraak.
Een kind dat ineens iets zelf kan.
Een grote zus die haar broer geruststelt.
Een hoofdje op je schoot.
En het besef:
ze worden groot.
Veel te snel eigenlijk.
Dus ja…
De eerste schoolweek zit erop.
We zijn moe.
We zijn weer helemaal terug in de routine.
De agenda staat alweer vol.
Maar ergens ben ik ook gewoon dankbaar.
Voor mijn twee kinderen.
Voor hun kleine en grote stappen.
Voor de chaos.
Voor de lachmomentjes.
Voor de knuffels.
En zelfs een klein beetje voor die turn zak die op dag één thuis bleef hangen. 😂
Op naar week twee.
Hopelijk met de drinkflessen, turnzakken én pantoffels op de juiste plaats. 😉
Liefs,
Femke ❤️