Een namiddag bij Ukkie en Furry: waar liefde ook uit kleine klusjes bestaat

Er zijn dagen waarop je agenda overloopt, het huishouden blijft liggen en je hoofd geen minuut stil lijkt te staan. En dan zijn er dagen waarop je bewust even op de rem gaat staan. Voor ons was dat weer zo'n dag. Geen groot avontuur, geen pretpark of uitstap. Gewoon een paar uurtjes bij onze twee lieve pony's: Ukkie en Furry.

Het zijn die eenvoudige momenten die achteraf vaak de mooiste herinneringen blijken te zijn.

Zodra we aankomen, lopen Fae en Lucas bijna meteen naar de weide. Nog voor ik iets kan zeggen, staan ze al met een borstel in hun handen. Ukkie en Furry lijken hen ondertussen ook al goed te kennen. Ze komen rustig dichterbij, nieuwsgierig naar de aandacht die ze weer gaan krijgen.

Voor de kinderen begint het leukste gedeelte van de dag. Borstelen, knuffelen, kusjes geven en vele verhalen vertellen tegen de pony's. Het blijft zo mooi om te zien hoeveel rust dieren kunnen brengen. Ze luisteren zonder iets terug te zeggen, maar toch lijkt het alsof ze alles begrijpen.

Terwijl Fae voorzichtig de manen borstelt en Lucas heel geconcentreerd de benen proper maakt, neem ik de wat minder leuke, maar minstens even belangrijke taakjes voor mijn rekening.

Met een kruiwagen en mestvork ga ik de weide rond om alle strontjes op te ruimen. Niet bepaald het leukste werkje, maar het hoort er nu eenmaal bij. Een propere weide is belangrijk voor de gezondheid van de pony's en zorgt ervoor dat ze zich goed blijven voelen.

Daarna vul ik de hooinetten opnieuw. Vers hooi erin, goed dichtmaken en ophangen zodat Ukkie en Furry weer voldoende te eten hebben. Ondertussen geniet ik stiekem van de rust rondom mij. Het geluid van vogels, het zachte gekauw van de pony's en af en toe een lach van de kinderen. Meer heeft een mens soms echt niet nodig.

Wanneer de dagelijkse klusjes klaar zijn, is het tijd voor wat extra verwennerij.

De staarten waren ondertussen weer flink gegroeid, dus die kregen een klein knipbeurtje zodat alles weer netjes oogde. Ook de oren maakten we voorzichtig proper. Niet omdat het moet voor het mooie plaatje, maar omdat ook dat deel uitmaakt van een goede verzorging. Alles gebeurt rustig, met veel geduld en vooral met respect voor de pony's. Als ze aangeven dat iets even spannend is, nemen we gewoon wat extra tijd.

Ondertussen blijven Fae en Lucas gezellig verder knuffelen. Er wordt gelachen wanneer een pony zachtjes aan een trui snuffelt of wanneer een warme ponyneus onverwacht een kusje komt geven.

Wat ik misschien nog het mooiste vind, is dat mijn kinderen leren dat dieren verzorgen veel meer is dan alleen knuffelen. Ze leren dat er ook verantwoordelijkheid bij hoort. Dat een pony niet alleen aandacht nodig heeft wanneer het leuk is, maar elke dag opnieuw verzorgd moet worden. En eerlijk... dat zijn lessen die je nergens uit een boek leert.

Natuurlijk zijn ze nog jong. Daarom neem ik de zwaardere klusjes graag over. Terwijl ik de weide opruim of de hooinetten vul, kunnen zij gewoon genieten van het contact met Ukkie en Furry. Zo wordt het voor iedereen een fijne namiddag.

Wanneer alles gedaan is, blijven we meestal nog even zitten. Gewoon kijken hoe de pony's rustig verder eten of samen door de weide wandelen. Er hoeft niets gezegd te worden. Dat moment van stilte zegt vaak al genoeg.

In een wereld waarin alles steeds sneller moet, herinneren Ukkie en Furry ons eraan dat geluk vaak in de kleinste dingen zit. Een borstel door een zachte vacht. Een warme ponyneus tegen je hand. Kinderen die onbezorgd lachen. En een mama die, al is het maar voor even, haar hoofd helemaal leegmaakt terwijl ze met liefde de dagelijkse klusjes doet.

Misschien zijn het voor anderen maar een paar uurtjes tussen twee pony's.

Voor ons zijn het momenten die we voor geen goud zouden willen missen.