Je kent hem wel. Die ene laatste schooldag waarop de kinderen officieel nog naar school moeten, maar eigenlijk... ook weer niet. Twee uurtjes. Geen lessen meer. Geen echte structuur. Gewoon een beetje afscheid nemen, opruimen en aftellen tot de vakantie.
Ja. Díé dag.
De dag waarop je denkt: "Nog even volhouden en dan is het vakantie."
Nou...
Mijn zoontje besloot dat het een uitstekend moment was om iets uit te halen. Zo'n typisch "ik luister even helemaal nergens naar"-actie. Dus ik wilde naar hem toe lopen.
Alleen... hij besloot weg te rennen.
En ik besloot - zonder daar bewust over na te denken - erachteraan te gaan.
Dat was het moment waarop mijn lichaam dacht: nee hoor, dat doen we niet.
Eén verkeerde beweging. Een felle pijnscheut. En ik wist meteen dat het mis was.
Dus terwijl de kinderen enthousiast de vakantie in rennen, begon de mijne nét iets anders.
Met een inspuiting.
Ontstekingsremmers.
Pijnmedicatie.
En de wetenschap dat ik voorlopig iets minder soepel achter mijn kinderen aan zal sprinten.
Whoop whoop.
De vakantie is begonnen.
Laten we hopen dat dit meteen het hoogtepunt qua ongelukjes was en dat de rest van de zomer gevuld wordt met ijsjes, terrasjes, waterpret en vooral... geen onverwachte sprintjes meer.
Want eerlijk? Ik heb mijn portie actie voor deze vakantie wel gehad.
Fijne vakantie allemaal!
En voor alle ouders die dachten dat ze de eindstreep gehaald hadden... succes. We zijn nog maar net begonnen.