Woensdagen zijn geen gewone dagen. Ze beginnen vaak met goede intenties — een rustige ochtend, een tas die op tijd klaarstaat, misschien zelfs een kop koffie die nog warm is als je hem opdrinkt. Maar ergens tussen het aantrekken van schoenen die plots verdwenen lijken te zijn en het zoeken naar die ene brooddoos die “hier écht nog lag”, begint het al: de chaos. De typische woensdagchaos.
De school is maar een halve dag open, zeggen ze dan. Maar een halve dag. Alsof dat betekent dat alles vanzelf makkelijker wordt. Alsof die halve dag zich niet verdubbelt in organisatie, planning en een soort mentale gymnastiek waar zelfs topsporters jaloers op zouden zijn.
Want zodra die schoolbel gaat, begint het tweede bedrijf van de dag. Hobby’s. Voetbal hier, hockey daar, en paarden die ergens op je wachten alsof ze perfect begrijpen dat jij weer nét vijf minuten te laat bent. En natuurlijk liefst allemaal op hetzelfde uur, maar dan aan de andere kant van de stad.
En dan dat heen en weer rijden — een soort onzichtbare marathon die voor een goeie 90% door mama’s wordt gelopen. Zonder medaille. Zonder applaus. Maar wel met een achterbank vol sporttassen, modderige schoenen, hockeysticks, en hier en daar een verdwaalde wortel voor het paard die al beter tijden heeft gekend.
“Heb je mij gezien vandaag?”
“Ik heb gescoord!”
“Mijn paard luisterde écht naar mij!”
“Zij zei iets stom tegen mij…”
En mama luistert. Altijd.
Tussen die ritten door probeert ze nog snel iets te regelen, een boodschap te doen, een berichtje te beantwoorden, of gewoon even… ademen. Maar meestal wint de klok. Altijd die klok.
En dan, alsof het allemaal nog niet genoeg is, moet er ’s avonds ook nog eten op tafel staan. Want hoe hectisch de dag ook is geweest, er is altijd dat moment waarop iedereen samenkomt. Borden op tafel, stoelen die schuiven, verhalen die verdergaan. Misschien niet perfect. Misschien met pasta die nét iets te gaar is of een saus die eigenlijk nog wat liefde nodig had. Maar het is er. En dat is genoeg.
Het zijn die momenten die de woensdag dragen. Die kleine stukjes warmte tussen de chaos door.
En ergens later op de avond, als het huis eindelijk stil wordt… als de tassen weer half klaargezet zijn voor morgen en de laatste lichten uitgaan… staat mama even voor de spiegel.
Ze kijkt.
Eén oog met mascara. Het andere… vergeten. Haar haar dat al een tijdje geen echte aandacht meer heeft gekregen. Een gezicht dat moe is, ja — maar ook iets anders draagt. Iets zachts. Iets trots.
Want ondanks alles… heeft ze het weer gedaan.
Ze heeft iedereen op tijd gekregen waar ze moesten zijn. Ze heeft geluisterd, gereden, geregeld, gekookt. Ze heeft gelachen tussendoor, misschien zelfs even gezucht (oké, misschien iets vaker dan even). Maar ze was er.
En dat zie je niet altijd meteen in de spiegel.
Maar het zit er wel.
In die ene verdwaalde mascarastreep.
In dat rommelige haar.
In die blik die zegt: het was veel… maar het was ook goed.
Woensdagen zijn chaos.
Woensdagen zijn hectisch.
Woensdagen zijn vermoeiend.
Maar boven alles…
zijn woensdagen warm.
Reactie plaatsen
Reacties