die ene zondag waarop niets moet.

Het is zondag.

De weekdagen vliegen hier altijd voorbij. Als mama voelt het vaak alsof alles in een razend tempo gaat. School voor de kinderen, zelf werken, het huishouden dat blijft doorgaan, dieren verzorgen – en dat zijn er bij ons niet weinig. In totaal hebben we er tien: konijnen, katten, een hond en zelfs pony’s. Alleen al daarvoor moet je soms even ademhalen voordat de dag echt begonnen is.

Daarbovenop komen nog de hobby’s van de kinderen, proberen ergens een momentje voor mezelf te vinden, afspreken met vriendinnen, en dan is er natuurlijk ook nog mijn man die ergens in dat hele plaatje zijn plek heeft.

Zaterdagen zijn meestal ook allesbehalve rustig. Dat is vaak wedstrijddag. Mijn zoon speelt voetbal en mijn dochter hockey. Dus ook die dag staat meestal in het teken van velden, supporters langs de zijlijn, tassen maken, rijden en weer rijden.

En dan komt zondag.

De dag waarvan je denkt dat hij rustig gaat zijn.

Maar eerlijk? Die zondagen zijn ook vaak gevuld. Met gezellige momenten met vriendinnen en hun gezinnen, met familie die langskomt, of wij die ergens op bezoek gaan. En dat zijn vaak ook fijne momenten.

Maar af en toe… is er die ene zondag.

Die zondag waarop er niets gepland staat.

Geen wedstrijden. Geen afspraken. Geen verplichtingen. Alleen even uit je pyjama om de dieren te verzorgen.

En dan sta je daar.

Want plots weet je eigenlijk niet zo goed wat je moet doen.

Je denkt: ik ga een boek lezen. Maar ergens stel je het toch weer uit. Je begint wat op te zoeken naar trouwlocaties, want dat komt er binnenkort ook aan. Maar voor je het weet raak je weer afgeleid door iets anders.

Je gaat even op de zetel liggen, onder een dekentje misschien. Maar zelfs dat begint na een tijdje vermoeiend te voelen.

En ondertussen lijken de kinderen op zo’n rustige dag juist drukker dan ooit. Alsof ze de energie die ze door de week sparen, precies op zondag loslaten.

Dus sta je uiteindelijk toch weer vaker in de keuken dan gepland. Wat gerechtjes maken, iets nieuws proberen, kleine uitvindingen bedenken. Terwijl je eigenlijk dacht: vandaag wordt het een zeteldag.

Een dag van series kijken, een dekentje en gewoon even niets doen.

Maar wanneer je rust wil, lijkt die niet te komen.
En wanneer je actie wil, weet je niet goed waar je moet beginnen.

En dat is misschien wel het gekke aan zo’n dag. Het geeft soms meer onrust dan de drukste weekdag.

Die onrust kan er ook voor zorgen dat je als mama soms sneller reageert dan je zou willen. Dat je even uitvliegt, terwijl je dat eigenlijk helemaal niet wilt. En dan denk je achteraf: geniet nu toch gewoon even.

Want vandaag is er geen klok.

Vandaag hoeft er niets.

Alles kan en alles mag.

Je hoeft niet netjes te zijn. Het huishouden mag eens blijven liggen. Je mag in je pyjama blijven. Je mag gewoon even zijn.

En eigenlijk… hoe heerlijk is dat?

Misschien is dat wel iets waar ik zelf nog in moet groeien. Dat ik vaker die knop kan omdraaien en tegen mezelf kan zeggen:

Vandaag moeten we niks.

Vandaag is gewoon… zalig.