Als je van buitenaf naar een gezin kijkt, lijkt het soms alsof alles perfect samenvalt. Alsof iedereen altijd geduldig is, altijd lief tegen elkaar is en alles rustig verloopt. Maar wie echt een gezin heeft, weet dat het leven thuis vaak een mix is van liefde, chaos, lachen, frustratie en heel veel echte momenten.
Ons gezin is daar geen uitzondering op.
Mijn man is iemand van wie ik ongelooflijk veel hou. Hij is mijn partner, mijn steun en degene met wie ik het leven deel. Maar laat ik eerlijk zijn: er zijn ook momenten waarop ik hem wel eens zijn nek zou kunnen omwringen. Niet omdat ik minder van hem hou, maar omdat samen leven soms ook betekent dat je elkaar af en toe op de zenuwen werkt. Dat je moe bent, dat je dingen anders ziet, of dat de dag gewoon even te druk is geweest.
Maar ondanks die momenten weet ik ook dat hij mijn persoon is. De man met wie ik alles deel: de mooie momenten, maar ook de moeilijke.
Dan zijn er mijn kinderen.
Mijn zoon is geweldig. Echt. Hij kan mij laten lachen op momenten dat ik het niet verwacht. Hij heeft energie voor tien en een persoonlijkheid die soms groter is dan de kamer waarin hij staat. Maar eerlijk is eerlijk: hij kan ook ontzettend vermoeiend zijn. Soms heeft hij een grote mond waar ik als mama even niet goed op weet te reageren. Momenten waarop ik denk: hoe ga ik dit nu weer aanpakken?
En dan is er mijn dochter.
Mijn dochter voelt de wereld intenser. Met haar ADHD zijn er dagen met veel emoties, grote gevoelens en momenten waarop alles tegelijk lijkt te komen. Ups en downs die soms snel op elkaar volgen. Als mama probeer ik haar te begeleiden, te begrijpen en haar te helpen door die grote emoties heen.
Maar soms weet ik zelf ook even niet welke weg ik moet inslaan. Soms zoek ik net zo hard als zij.
Toch zijn zij allebei mijn leven. Mijn zoon en mijn dochter zijn mijn hart. Alles wat ik doe, alles wat ik probeer, doe ik met hen in gedachten.
Het leven met een gezin speelt zich vaak af in kleine dagelijkse momenten. Zoals de ochtendrush.
De ochtenden hier thuis zijn zelden rustig. Tassen die nog moeten worden klaargemaakt, schoenen die plots nergens te vinden zijn, kinderen die nog iets willen vertellen terwijl de klok ondertussen blijft tikken. Het is chaos, maar ergens ook een chaos waar we samen doorheen gaan.
En eerlijk? Soms wordt er hier ook geroepen. Ik ben niet de perfecte mama die altijd rustig blijft. Er zijn dagen waarop het me allemaal even te veel wordt en waarop mijn stem luider klinkt dan ik eigenlijk zou willen.
En ja, er zijn momenten waarop ik op een dag heel veel moet tellen. Tot tien, soms tot twintig. Gewoon om weer even rustig te worden.
Maar ik durf daar eerlijk voor uit te komen. Want ouderschap is niet perfect. Het is leren, groeien en soms ook jezelf weer herpakken.
Wat voor mij het allerbelangrijkste is, is dat mijn kinderen weten dat ze hier thuis zichzelf mogen zijn. Dat ze alles mogen voelen. Dat ze alles mogen vertellen.
In ons gezin mag je blij zijn, boos zijn, verdrietig zijn of even niet weten wat je voelt. Emoties horen bij het leven. Ruzies horen er soms ook bij.
Want de wereld is nu eenmaal niet alleen rozengeur en maneschijn. En een gezin ook niet.
Maar wat telt, is dat we elkaar hebben. Dat we eerlijk zijn tegen elkaar. Dat we elkaar graag zien, zelfs op de momenten dat het moeilijker gaat.
Wij zijn misschien niet perfect, maar we zijn wel een hecht gezin. Een gezin dat groeit, leert en elke dag opnieuw probeert het beste voor elkaar te doen.
En uiteindelijk is dat voor mij wat een gezin echt betekent:
een plek waar je altijd jezelf mag zijn, wat er ook gebeurt.
Maak jouw eigen website met JouwWeb