De tweede week van de paasvakantie zit er alweer op. Een week die tegelijk rustig voelde… en toch ook helemaal niet. Het is gek hoe dat kan: minder drukte op papier, maar in je hoofd en hart des te meer beweging.
Fae ging op hockeykamp, wat betekende dat Lucas plots alleen thuis was. En eerlijk? Voor iedereen die zegt dat één kind makkelijker is dan twee… ik geloof daar dus niets van. Lucas miste zijn zus enorm. Hij vroeg de hele dag naar haar, had meer nood aan aandacht en kon moeilijk alleen spelen. Alles was “mama, mama, mama”. Begrijp me niet verkeerd: ik geniet daarvan, echt.
Maar mama zijn is meer dan alleen mama zijn. Het huishouden draait door, er moet gekookt worden, de was stapelt zich op… het stopt gewoon nooit.
Toch hebben we er samen iets moois van gemaakt. We trokken eropuit voor een prachtige wandeling van maar liefst 8 kilometer aan de oude brandtoren in Reusel. Echt een aanrader als je met kinderen op pad wil. Er zijn verschillende routes, voor elk wat wils: wandelen, fietsen, mountainbiken, zelfs ruiterpaden. Korte en lange afstanden, midden in de natuur. En achteraf kan je er gezellig iets eten of drinken, mét een leuke speeltuin voor de kinderen.
Lucas heeft die hele 8 kilometer zelf gewandeld. De laatste kilometer werd het zwaar en mocht hij even op mijn rug, maar wat was ik trots. Geen gezeur, gewoon flink stappen, lachen, ontdekken en genieten. Dat zijn van die momenten die blijven hangen.
Sinds donderdag is ook het werk weer begonnen. Al werk ik van thuis uit, onderschat dat niet—het blijft een uitdaging. Zeker omdat ik aan een nieuw hoofdstuk ben gestart: als persoonlijke assistent van mijn schoonvader.
Hij is al een tijd ziek, met Parkinson en dementie, en woont nog thuis. Mijn schoonmoeder zorgde al die tijd dag en nacht voor hem, maar het werd gewoon te zwaar. Na een minder goede ervaring met externe hulp, vroeg ze mij om bij te springen. Met mijn achtergrond als zorgkundige zag ik zowel de uitdagingen als de voordelen… maar mijn beslissing was snel gemaakt.
We wonen onder één dak, in wat je een kangoeroewoning noemt. Alles is apart, maar toch dichtbij. En ja, dat vraagt aanpassing. Het brengt soms spanning en vraagt veel overleg. Maar tegelijk voelt het ook juist. Mijn schoonvader was er altijd voor mij toen hij nog gezond was. Hij is een fantastische man, en ik had me geen betere schoonvader kunnen wensen. Dus nu wil ik er voor hem zijn.
En eerlijk? Er zijn ook mooie voordelen. Als de kinderen ziek zijn, kunnen ze gewoon thuis blijven. Geen opvangstress tijdens schoolvrije dagen. Op woensdagmiddag en in het weekend ben ik vrij, zodat ik er kan zijn voor hun hobby’s en wedstrijden. Het huishouden kan ik doen terwijl hij rust, in plaats van alles te moeten proppen in mijn vrije tijd.
We zijn nu een paar dagen bezig, en ondanks alles voelt het nog steeds als de juiste keuze. Ik ben dankbaar dat ik hem kan helpen. Dat hij thuis kan blijven, omringd door mensen die van hem houden. Dat is uiteindelijk wat telt.
Als ik terugkijk op deze paasvakantie, kan ik alleen maar zeggen dat het een periode was vol emoties. Geluk in de kleine momenten, stress in de drukte van elke dag, liefde die overal doorheen voelbaar is, het zoeken naar balans tussen werk en gezin, en het constante aanpassen aan nieuwe situaties. Het was veel… soms misschien zelfs een beetje té veel.
En toch ben ik dankbaar. Dankbaar dat we dit samen mogen beleven, met alles wat erbij komt kijken.
Eerlijk? Ik ben ook blij dat de vakantie voorbij is. Dat de kindjes weer naar school zijn, dat er weer wat meer structuur in de dagen zit. Maar terwijl ik dit schrijf, voel ik het ook al… ik mis ze. Hun stemmetjes in huis, de chaos, het gelach.
Gelukkig duurt dat gemis nooit lang. Vanavond haal ik ze weer op van school. Dan volgen de knuffels, de verhalen van hun dag, de hobby’s… en ja, ongetwijfeld hier en daar ook eens een verhoogde stem. Maar dat hoort er allemaal bij. En op het einde van de dag voelt het gewoon weer zoals het moet: warm, druk, liefdevol… en helemaal in orde.
Tot snel.
