Vakantie. Dat woord alleen al klinkt als rust, zon, koffie die nog warm is… en kinderen die zichzelf urenlang entertainen.
Hahaha. Grapje natuurlijk.
Want laten we eerlijk zijn: vakantie met kinderen is gewoon het verplaatsen van de chaos naar een andere setting, vaak met ijsjes.
Hier in huis speelt zich elke vakantie hetzelfde scenario af. Kind nummer één:
“Mamaaa, mag er een vriendje komen spelen?”
Tuurlijk, denk ik dan nog naïef. Gezellig! Lekker spelen, ik misschien vijf minuten rust…
Maar dan. Dan komt de realiteit binnengewandeld in de vorm van kind nummer twee. Zonder vriendje.
En geloof me: een kind zonder speelkameraadje is geen rustig, zelfreflecterend wezen dat een boek gaat lezen. Nee nee. Dat is een professioneel uitgedaagde, licht gefrustreerde kleine onderhandelaar die besluit dat het leven oneerlijk is.
Gevolg?
– Het andere kind wordt continu uitgedaagd
– Er wordt geplaagd op olympisch niveau
– Er wordt gezucht, geklaagd en gezéééééurd
– En jij denkt: waarom dacht ik dat dit een goed idee was?
Dus ja. Inmiddels heb ik geleerd.
Vakantie = strategisch plannen.
Wil de ene een vriendje? Dan regel ik voor de andere ook een vriendje. Altijd. Zonder uitzondering. Het is bijna alsof ik een mini-eventplanner ben: “Speeldatum voor twee, graag, inclusief harmonie en minimale ruzie.”
Is het dan drukker? Absoluut.
Lijkt mijn huis soms op een binnenspeeltuin zonder sluitingstijd? Zeker weten.
Maar eerlijk? Die drukte is zoveel minder erg dan een kind dat zich buitengesloten voelt en dat op creatieve manieren laat merken. (Lees: chaos, drama en plotselinge discussies over wie er als eerste ademde.)
En dan… de avond.
Iedereen gaat naar huis. De stilte keert terug. Je kijkt rond in je huis dat eruitziet alsof er een klein feestje is ontploft…
en je denkt: oké, we doen een poging.
Dus je ruimt op. Of ja… je doet iets wat lijkt op opruimen.
We noemen het hier “semi cava proper” – proper genoeg voor een vakantie met kinderen. Want laten we eerlijk zijn: met kinderen is het huis nooit écht proper. En in de vakantie? Al helemaal niet. Haha.
Maar dan, als alles weer een beetje op orde is en de rust is teruggekeerd… zie je het:
twee tevreden, blije kindjes.
En uiteindelijk is dat het enige wat telt.
Blije kinderen = een blije mama.
En die mama? Die ploft neer in de zetel, kijkt naar haar “semi opgeruimde” huis, en denkt: missie geslaagd.