Paasmaandag. Voor veel mensen betekent dat gezellig samen zijn, lekker brunchen en vooral… rust.
Hier in huis betekent het meestal iets anders.
Mijn man werkt hard, altijd. Ook op dagen dat anderen vrij zijn. En als er dan eindelijk een feestdag is, snak hij naar rust. Echte rust. Geen geroep, geen chaos, geen “mamaaaa” of “papaaaa” om de vijf minuten. En eerlijk? Ik snap dat. Echt waar.
Maar tegelijk… als mama verlang ik soms gewoon naar die momenten samen. Met ons gezin. Samen op pad, samen herinneringen maken. En dat mis ik soms wel eens, zeker op dagen zoals deze.
Niet omdat er iets fout is, maar gewoon… omdat mijn mama-hart daar nood aan heeft.
Ik heb geleerd dat liefde soms ook gewoon geven en nemen is. Elkaar ruimte geven. Begrijpen wat de ander nodig heeft, ook al voelt dat niet altijd hetzelfde voor jezelf.
Dus terwijl hij probeerde te genieten van een welverdiend momentje stilte (lees: zich terugtrok in een stille kamer met hoop op een dutje), trok ik mijn schoenen aan, verzamelde ik de chaos — ook wel bekend als Fae en Lucas — en besloot ik: wij gaan naar buiten.
Naar het bos. Naar De Lierenman.
En wat een goede beslissing was dat.
Vanaf het moment dat we aankwamen, voelde je het al… die frisse boslucht, het zachte geluid van bladeren onder je voeten, en dat heerlijke gevoel van even weg te zijn van alles. Even geen to-do lijstjes. Gewoon wij.
We begonnen aan het Bos van Bo. Voor de kindjes was het meteen één groot avontuur. Alles werd ontdekt alsof het de eerste keer was: takken werden schatten, plassen werden uitdagingen en elk kronkelend paadje was een nieuw mysterie.
Tussendoor namen we de tijd om even stil te staan bij de pony’s. Kleine handjes die voorzichtig aaien, grote ogen vol verwondering. Dat soort momenten… daar smelt je als mama toch gewoon van. Even geen haast, geen drukte. Gewoon pure, zachte verwondering.
En alsof dat nog niet genoeg was, hadden we natuurlijk ook Luna bij. Onze trouwe viervoeter die het bos minstens even leuk vond als de kinderen. Rennen, snuffelen, vooruit sprinten en dan weer terugkomen alsof ze wilde zeggen: “Komaan mama, sneller!”
Ik zweer het, die hond heeft meer energie dan wij allemaal samen.
Wat me het meest raakte die boswandeling, waren niet de grote momenten… maar de kleine.
Een lach.
Een handje dat de mijne zoekt.
Een “kijk mama!” vol trots.
Maar eerlijk is eerlijk… na het bos waren de energielevels nog lang niet op.
Dus later die dag trokken we opnieuw naar buiten. Een tweede wandeling, maar deze keer helemaal anders.
Fae haalde haar skates boven, klaar om de wereld te veroveren. Vol enthousiasme, een beetje wiebelig, maar met een doorzettingsvermogen waar je alleen maar trots op kan zijn. Elke meter was een overwinning.
Lucas nam zijn fietsje en reed alsof hij al jaren ervaring had. Trots, gefocust en af en toe eens roepend: “Mama, kijk!” — waarop ik natuurlijk elke keer moest doen alsof het de eerste keer was dat ik zoiets indrukwekkends zag.
Het tempo lag hoger, het gelach luider en de chaos… tja, die was ook weer van de partij.
En ergens tussen dat alles door besefte ik opnieuw: dit is het echte leven als mama.
Niet perfect, niet stil, maar zo vol.
Want ja, er waren momenten van gezeur, vermoeidheid en “ik wil naar huis”.
Maar zelfs daarin zat iets moois.
Want dit is het echte leven als mama.
Een beetje chaos, een beetje gekte… maar vooral heel veel liefde.
En misschien was het geen klassieke Paasmaandag zoals ik die soms in mijn hoofd heb — met ons allemaal samen op stap — maar het was wél een dag vol verbinding. Op onze manier.
Toen we uiteindelijk terug naar huis gingen, moe maar voldaan, voelde ik het heel duidelijk: dit zijn de dagen die blijven hangen. Niet de perfecte, rustige feestdagen… maar de dagen waarop je samen herinneringen maakt.
En thuis?
Daar zat een uitgeruste papa, die ons met een glimlach ontving.
Iedereen gelukkig dus.
Maar het mooiste moment kwam misschien nog wel daarna.
Samen in de zetel.
Dicht tegen elkaar aan, een beetje moe, een beetje rozig van de buitenlucht.
Even televisie kijken, zonder haast, zonder moeten. Gewoon samen.
Tot het tijd was voor een warm badje… en daarna bedtijd.
En daar, in die kleine, rustige afsluiter van de dag, voelde ik het opnieuw:
geluk zit niet in grote plannen of perfecte momenten…
maar in samen zijn, op onze eigen manier.
Soms ziet een perfecte feestdag er gewoon zo uit:
mama die twee keer op avontuur gaat, kindjes die de wereld ontdekken…
en een papa die eindelijk even kan opladen.
En liefde?
Dat zit vaak net in dat evenwicht zoeken. In geven en nemen.
En in blijven kiezen voor elkaar, elke dag opnieuw.
