van een moeilijke jeugd naar een warm thuis

Soms kijken mensen naar het leven dat je vandaag hebt en denken ze dat het altijd zo geweest is. Dat dingen vanzelf gegroeid zijn. Maar achter wie ik vandaag ben, ligt een jeugd die niet altijd makkelijk was.

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik nog jong was. Voor een kind voelt zoiets als een wereld die plots verandert. Het gezin dat je kent is er niet meer op dezelfde manier, en je probeert als kind gewoon verder te gaan, ook al begrijp je niet altijd wat er gebeurt.

Maar de jaren daarna brachten nog meer onzekerheid.

Ik herinner me nog dat er een moment kwam waarop we niet meer naar huis konden. Het huis waar we woonden was leeggehaald en de sloten waren veranderd. Als kind begrijp je niet volledig wat er gebeurt, maar je voelt wel dat er iets heel fout zit. Dat het leven plots niet meer veilig en stabiel is zoals het zou moeten zijn.

Op negenjarige leeftijd kwamen we uiteindelijk in een vluchthuis terecht. Dat zijn ervaringen die een kind eigenlijk niet zou moeten meemaken, maar die toch een deel van je verhaal worden.

Ik miste mijn vader in die periode. Niet omdat hij er niet wilde zijn, maar omdat het leven soms ingewikkelder is dan een kind kan begrijpen. Hij werkte hard en probeerde zijn best te doen, terwijl er ondertussen veel chaos was.

We verhuisden vaak en kwamen soms terecht in woningen die niet echt in orde waren. Als kind leer je je aanpassen aan situaties waar je eigenlijk nog te jong voor bent. Je leert leven met onzekerheid, met het gevoel dat stabiliteit iets is wat andere mensen wel lijken te hebben.

Ook op school was het niet makkelijk. Omdat we zo vaak van school moesten veranderen, was het bijna onmogelijk om echte vriendschappen op te bouwen. Net wanneer je ergens begon te wennen, moest je weer opnieuw beginnen.

Dat maakte mij onzeker. En kinderen voelen dat vaak.

Ik werd veel gepest. Niet omdat ik iets verkeerd deed, maar omdat ik anders was dan de rest. Ik had niet altijd mooie kleren zoals andere kinderen. Ik had niet altijd nieuwe spullen of alles wat nodig was voor school. Soms waren mijn schoolspullen niet compleet, omdat er simpelweg geen geld was.

Kinderen kunnen hard zijn, vaak zonder dat ze begrijpen hoe diep woorden kunnen snijden.

Er waren dagen waarop ik me klein voelde. Alsof ik er niet echt bij hoorde. Alsof ik altijd een stap achterliep op de rest.

Vandaag ben ik 34 jaar, maar sommige dingen vergeet je nooit echt. De woorden, de blikken, de momenten waarop je voelde dat je er niet helemaal bij hoorde.

Toch was er altijd iets in mij dat bleef hopen. Een klein stemmetje dat zei dat het later beter zou worden.

Toen ik 15 jaar was, kreeg ik de kans om een leercontract te beginnen. Voor veel mensen lijkt dat misschien een kleine stap, maar voor mij voelde het als een deur die eindelijk openging. Een eerste echte stap om uit die moeilijke situatie te geraken.

Vanaf daar begon mijn leven langzaam te veranderen.

Wat mijn jeugd mij vooral geleerd heeft, is iets heel duidelijk: ik zou nooit willen dat mijn kinderen zo moeten leven. Geen enkel kind verdient die onzekerheid.

Mijn kinderen zijn mijn hart.

Elke dag sta ik op met hetzelfde doel: ervoor zorgen dat zij kansen krijgen, dat ze zich veilig voelen en dat ze alles kunnen ontdekken wat de wereld te bieden heeft.

Misschien kan ik het verleden niet veranderen. Sommige herinneringen blijven altijd een stukje van mij.

Maar ik kan wel iets anders doen.

Ik kan een thuis bouwen waar liefde sterker is dan de dingen die ik vroeger heb meegemaakt.

En misschien is dat wel mijn grootste kracht geworden:
van een moeilijke jeugd een nieuw en liefdevol begin maken.

“Mijn jeugd heeft littekens achtergelaten, maar ze heeft mij ook de kracht gegeven om voor mijn kinderen een thuis te bouwen vol liefde, veiligheid en kansen. Een thuis waarvan ik als kind alleen maar kon dromen.”